Binnenkort ben ik de bruid! Iets wat ik niet verwacht had ooit nog te zeggen, niet omdat ik nooit gevraagd ben (dat terzijde) maar omdat ik daar het belang niet van zag. Wat er dan veranderd is? ..
Ik ben geboren op 7-4-1975 in Wieringerwerf, een polderdorp in Noord Holland, ik had toen een broer die een jaar ouder is, Frans. Al tijdens de zwangerschap van mij bleek mijn moeder kanker te hebben en is al snel na mijn geboorte overleden. Groot verdriet, waar ik mij toen niet bewust van was en mijn kleine broertje waarschijnlijk ook niet. Des te verdrietiger voor mijn lieve vader, je grote liefde verliezen aan de dood.
Toen ik 3 was is mijn vader hertrouwd. Met Trees, vanaf toen mijn “moeder”. Samen met mijn vader hebben zij mij een fijne jeugd bezorgd en met veel liefde. Op mijn 4e kwam er ook een (half, maar zo noem ik dat nooit) zusje bij; Marieke. Mijn getuige op 13-05-2016.
Ik heb een mooie lagere school tijd gehad, leuke vriendjes en vriendinnetjes. Na de lagere school naar de Mavo. Na de MAVO ben ik MDGO activiteitenbegeleiding gaan doen. De opleiding was een heel mooie tijd, leuke mensen leren kennen, me heerlijk uit kunnen leven in creatieve vakken. Maar aan het einde de twijfel; wat nu, wil ik dit werk doen? Nee! Ik besloot verder te leren.
“Mama Margreet” (zoals we haar noemen, mijn biologische moeder) was verpleegkundige, misschien paste dat ook wel bij mij?! Ik schreef me in voor zowel ziekenhuis als verstandelijk gehandicapten zorg en besloot datgene te doen waar ik het eerst voor werd aangenomen. Het werd de verstandelijk gehandicapten zorg. Ik ben bij een oude vrouw in huis gaan wonen op een kamertje in Wognum. We aten samen en deden de afwas en ik hoorde haar verhalen over vroeger aan. Als het aan haar lag ruimde ze mijn kamer op en maakte het schoon, zat ik elke dag bij haar aan de thee. Ik had geen auto en geen rijbewijs en met –nacht, -dag- en avonddiensten had ik weinig keus. Ik had veel plezier in mijn werk. Na mijn diplomering, het afleggen van de eed en ontvangen van het speldje heb ik met plezier gewerkt als Z-verpleegkundige. Maar ik wilde weer leren, algemeen verpleegkundige worden en ben de HBO-V erbij gaan doen.
Ik ben voor 1 van mijn 2 stages HBO-V (2001) naar Kenya gegaan, het land waar ik in 1995 voor het eerst kwam, gevraagd door een ontwikkelingsorganisatie om te kijken waar het geld terecht kwam. Waar ik in 1997 terug ben geweest met plannen voor 7 maanden, maar na 4 maanden weer terug gekomen omdat ik doodongelukkig werd van mijn passieve reispartner wat ook gelijk het einde van een “vriendschap” betekende. Ik werd me in die tijd ook bewust dat de grote vriendengroep waar ik deel van uitmaakte, vooral een “goede tijden vriendengroep” bleek te zijn. Ik was een van de weinigen die out-of-the-box wilde zijn, ervaren, leven en leren. En dat was een hele goede keus! Ik ontmoette mensen, die ook vrienden werden, in GOEDE en SLECHTE tijden. ECHTE VRIENDEN! Mensen die je soms heel lang niet ziet of spreekt, maar zodra het contact er weer is, we doorgaan daar waar we gebleven waren. Oke, ik had mijn verhaal over mijn leven moeten beginnen te melden dat ik gedoopt ben. Rooms Katholiek. Een keuze van mijn ouders, prima. Ik ben er zeker niet slechter van geworden. Gedoopt, communie gedaan, Vormsel gedaan en in het kinderkoor en jongerenkoor gezongen en dwarsfluit gespeeld. Ook nog een paar jaar jongerenwerk gedaan voor de kerk. En toen kwamen de Bisdom- reisjes op mijn pad, aantrekkelijk vooral vanwege de lage kosten en dan toch naar Duitsland en Frankrijk, zonder ouders en naar wat bleek met geweldige mensen. Fantastische vakanties waren dat. Wat een gekkigheid en echt… Wat er zo “Rooms” aan was, ik heb het niet ontdekt! Goed, daarvan ken ik dus ook Ronald Stolwijk, onze ceremoniemeester, zijn enthousiasme, humor, organisatietalent, altijd woordje klaar, de reden om hem te vragen ondanks dat zijn agenda altijd VOL staat. We hielden rekening met een nee, maar het werd gelijk een enthousiaste JA!!!
Terug naar de stage in Kenya in 2001, ik woonde met mijn studiegenoot op een kostschool voor dove en blinde jongens. Ongelofelijk wat mensen kunnen als ze gedwongen worden het te doen met wat ze hebben en wel kunnen. Mijn stage was een fantastische, heftige, mooie, emotionele, leerzame tijd in een plattelands ziekenhuis met maar 1 arts voor de hele regio en wij als verpleegkundigen meer moesten doen dan wat een arts hier zou doen. Van alle markten thuis. Ik deed bevallingen, 2 tegelijk, 2 vrouwen op 1 bed. Prikte infusen in kinderhoofdjes, waarvan helaas de meeste kindjes de lange reis naar het ziekenhuis alsnog meestal fataal werd. Wikkelde de kindjes in een deken en gaven het mee terug aan de ouders die weer aan een dagenlange voettocht naar huis begonnen. Ik vouwde “steriele gazen” (..) voor het open raam, doodzieke hoestende, rochelende patiënten, bloed op de grond en daartussen zat ik. Niks steriels aan. Overvol mortuarium en de schoorsteen (..) die dag in dag uit rookte, midden tussen de “verpleegafdelingen”, overledenen die vanwege de ziektes zo snel mogelijk gecremeerd moesten worden. Keihard werken in tropische temperaturen, de lokale verpleegkundigen kregen weinig betaald, wat een respect heb ik voor die mensen. Met maar 1 arts die meestal 1x in de 2, 3 weken langs kwam, alle besluiten zelf te moeten nemen. Op leven en dood. Wat heb ik hier veel geleerd! Toen de kans kwam dat ik buiten het ziekenhuis mocht gaan werken, heb ik die met 2 handen aangegrepen. Dubbel! Voelde als falen en weglopen voor de ellende, maar ik trok het niet meer. Ik wilde verpleegkundige worden om mensen te helpen beter te worden. Ik mocht mee de bush in voor mobiel consultatiebureau, zwangeren zorg, opsporen van zieke mensen, infusen aanleggen in de bush en dan rondjes rijden met de 4WD om de lijnen te controleren. Prachtig! Ik nam deel aan anti aids campagnes: mensen bewust maken van de gevaren van HIV & aids. We deden dat door met een grote groep geïnfecteerden op pad te gaan langs scholen en kerken en hun het verhaal te laten doen, uiteraard met veel zang en dans. Wat bijzonder dat ik daar onderdeel van mocht zijn. Dankbaar ben ik vooral.
In die tijd was ik ook samen met mijn ex, vanwege mijn 2 lieve dochters Lynne en Emma, ontkom ik er niet aan er iets over te zeggen. Hem ontmoet tijdens het vrijwilligerswerk in 1997 (zie boven), we gingen weleens “uit” met wat Kenianen en daar was hij ook bij. Niks bijzonders. Hij is naar NL gegaan toen ik nog in Kenya was. Om te gaan studeren in NL. Ik ontmoette hem toen weer op festival Mundial waar ik traditiegetrouw heen ging met anderen die vrijwilligerswerk hadden gedaan in Afrika & Azië. Ik hou het kort: we kregen een relatie en 2 kinderen en een van de beste beslissingen die ik heb gemaakt in mijn leven tot nu toe was bij hem weggaan na 7 jaar, nog meer in het belang van de kinderen dan in dat van mij. Ik had me erbij neergelegd dat “ik nooit echt gelukkig zou zijn met deze man”. In 2008 hebben mijn lieve ouders ons een plekje gegeven in hun huis totdat ik een eigen plekje vond voor mezelf en Lynne en Emma. Dat werd een anti-kraak huisje in Middenmeer.
Ik leerde mijn eerste echte grote liefde kennen Dennis, hij heeft mij geleerd wat liefde is. Respect voor elkaar, er altijd voor elkaar zijn, gelijkwaardigheid, heel veel humor. Sinds de eerste ontmoeting waren we altijd samen, hij, zijn zoontje Sam een half jaar ouder dan Lynne en mijn meiden. Heerlijk!!! Ontspanning, rust, vertrouwen en ik had een eigen leven, ik mocht de deur uit, niet alleen voor de boodschappen. Hij was zo ontzettend lief voor Lynne (toen 3) en Emma (toen 1), als een vader verschoonde hij Emma haar luier, ging met de kinderen naar de speeltuin. Las verhaaltjes voor en verzon de mooiste sprookjes. Zo ook voor ons samen. Als het aan hem lag kwam er snel een kindje bij. Hij had al een bouwtekening gemaakt voor uitbreiding van zijn fijne huis in Utrecht/ De Meern voor een extra kamertje. Hij had respect voor zijn ex als moeder van hun kind, hij had respect voor de (toen nog) “ vader” van de meiden. Dat respect is hem helaas fataal geworden op 31-1-2009. Lynne had tegen ex gezegd dat “Dennis zo lief voor haar was, dat hij wel een echte papa leek”… Dennis is mijn grote voorbeeld voor hoe echte liefde hoort te zijn.
Lynne, Emma en ik zijn door een heel diep dal gegaan, intens verdriet, heel veel pijn, een heel groot gemis… Ik was nu de enige ouder. We hebben gigantisch veel steun gehad van met name mijn lieve ouders. Ze hebben Lynne en Emma opgevangen, wekenlang. Zonder hun steun was ik niet gekomen waar ik nu ben. Uiteraard ook dankzij Frans, Nicole (mijn schoonzus) en Marieke, allemaal dierbare mensen die ook zo onverdiend mee werden gesleurd in deze ellende. Rechtszaken volgden en deze lieve mensen volgden ons, steunden mij, hoewel ik het meeste zelf moest doen, had ik het niet gered zonder hen.
In 2011 waagde ik een gokje op Relatieplanet, jawel internet dating. Ik ben niet gemaakt om alleen te zijn, ik wist nu wat echte liefde tussen man en vrouw betekende. Ondanks mijn verliefdheid voor Dennis, die tot op de dag van vandaag niet verdwenen is, wilde ik heeeel rustig aan zien wat mijn kansen waren. Een moeder, alleen met 2 meisjes met een bizar verleden… Wie durft het nog aan? Dennis zal altijd deel van mijn leven blijven, is er een man die daarmee kan leven, samen met mij en mijn dochters?
Ik zag een foto van een man in Haarlem, mooi, ik “zocht” nl niet in de kop van Noord Holland. Op die foto zat die man aan een tafel, nou ja, hij hing ongeïnteresseerd onderuit gezakt in zijn stoel. Eigenlijk een foto waarvan je zou denken “kansloos op een dating site”. Dacht ik eigenlijk ook en daarom wilde ik weten waarom die Patrick uit Haarlem juist zo een foto plaatste. Ik was niet-betalend lid. Zo ben ik, geen geld uitgeven als het niet nodig is. Hij, die Patrick uit Haarlem was betalend lid. Ik kon een hartje versturen, gratis, 1 x per 24 uur. En dan maar hopen dat hij snapt dat ik interesse heb, maar niet betaal om lid te zijn dus dat het verdere initiatief van hem uit moet komen. Hij bleek gelijk een slimme! Hij stuurde mij gelijk zijn email adres via die site en daarmee was het ook gelijk het einde van Relatieplanet.nl. Had ik niet meer nodig.
Veel e-mails volgden, over koetjes en kalfjes, interesses, hobby’s, werk, opleidingen, geheime dingen (die ik jullie niet vertel) en over familie, gezin en dus uiteindelijk ook vrij snel was hij op de hoogte van mijn geschiedenis. Vol liefde vertelde ik over Dennis en wat hem was overkomen. EINDE dacht ik… Wie wil nog zo dichtbij komen in mijn leven… Patrick durfde het aan. Onze eerste date, door Patrick bedacht was op 05-02-2011 bij Villa Westend in Velserbroek, aan het water, goed sfeertje. Bijna alles wisten we al van elkaar, maar er waren genoeg mooie dingen om over te praten, het eten smaakte goed, evenals het wijntje. Eentje, want ik moest nog naar huis. Het begin van alles! Na 2 weken kwam die Patrick uit Haarlem op visite, er was ook een vriendin van mij, dus ik had de meiden niks bijzonders verteld. Gewoon visite, zoals we vaak hadden. Even zien hoe Patrick en de meisjes op elkaar reageerden. Voor Patrick was het liefde op het eerste gezicht naar de meiden. Lynne was wat verlegen, Emma de nieuwsgierige “wie ben jij?”.
Al snel vond Lynne de aandacht van deze onbekende man wel erg interessant. Het ging heel erg goed, we gingen leuke dingen met elkaar doen, maar Patrick nam ook steeds meer verantwoordelijkheden op zich als een vader figuur. Precies dat waar vooral Lynne zo naar verlangde. Ik had er concurrentie bij gekregen van 2 meisjes. Allemaal gek op Patrick. Knap dat hij ertussen had weten te komen, wij 3en vormden een 3 eenheid. Heel eerlijk heb ik het daar in het begin wel moeilijk mee gehad. Blijkbaar omdat ik voelde dat dit weleens de vader van Lynne en Emma kon gaan worden wat super fijn was, moest ik ook dingen uit handen geven. Sommige dingen loslaten zoals ik altijd deed want hij had zo zijn eigen maniertjes. In 2012 kreeg hij de eervolle titel “papa”, eerst van Emma, daarna volgde ook Lynne.
Steeds meer besefte ik hoe bijzonder het is dat deze man niet wegliep voor alle moeilijke dingen die nog zouden gaan komen. Sterker nog, deze man begon eraan in de volle wetenschap van ALLES! Een tijd lang hebben we een LAT relatie gehad, waarbij Patrick meestal bij ons was. Maar we gingen ook graag met zijn 3tjes naar zijn knusse huis in Haarlem. En ineens (..) was ik zwanger en moesten we echt op zoek naar een huis voor ons 5jes. Dat werd gevonden en m.n door Patrick opgeknapt en vanaf september 2012 wonen we echt samen en in November 2012 kwam daar onze Jenthe bij. Helemaal compleet.
De afgelopen jaren stonden in het teken van wennen aan en genieten van (weer) “als gezin samen wonen”, maar bovenal veel strijd leveren om te zorgen dat we de rust krijgen om als ECHT gezin nog heel veel jaren samen te mogen zijn. Die strijd was niet voor niks, we hebben veel gewonnen. De belangrijkste is dat we eindelijk SAMEN ouders zijn van onze 3 dochters!
Ik kijk ernaar uit om samen met jou een mooi feestje te gaan vieren.
Liefs Gonda