Wie ben ik? De meeste van jullie kennen mij al van ‘way back’. Anderen zullen mijn geschiedenis niet als parate kennis meedragen in het dagelijkse leven. Dus tja dan is het misschien wel leuk om eens wat meer te weten te komen over die knakker die straks gaat trouwen met die leuke dame welke ook op deze website vermeld staat. Hoe ben ik hier uiteindelijk terechtgekomen is dus de vraag.
Op 13 november 1972 besloot mijn moeder (Thea Puntman) dat het tijd werd voor mij om op eigen benen te gaan staan en stuurde mij de (haar) laan uit de wijde wereld in. Daar was ik dan! Een vader (Henk Slot) en een zus (Wendy Slot) naast mijn moeder rijker geworden.
Een leuke jeugd volgde in de Vooruitgangstraat te Haarlem. Heel veel van deze tijd weet ik nou ook niet meer maar ik scheen nog wel eens een klasgenootje te versieren met vingerverf (en hij mij ook). Ook bleek ik goed te zijn in tuindeuren op slot te doen als mijn moeder buiten in de tuin bezig was en pakken Brinta leeg te gooien op de grond om er vervolgens mijn artistieke uitspattingen met mijn vingers er in vorm te geven. Dit gebeurde weliswaar allemaal voor mijn 5de levensjaar want daarna volgde een verhuizing naar de Emmalaan in die zelfde stad. Op de basisschool welke toen nog gewoon een klas 1 tot en met 6 was had ik een erg leuke klas met veel vriendjes en vriendinnetjes. O.a. werd ik daar per abuis gerekruteerd om misdienaar te zijn. Wat ik uiteindelijk met veel lol heb gedaan want tja zo links en rechts moest je wel eens een begrafenis of bruiloft voor je rekening nemen. En wat bleek! Deze waren toch echt altijd onder schooltijd! En als klap op de vuurpijl kregen deze sufferds (waaronder ik dus) ook nog eens een extra jaarlijks dagje uit welke over het algemeen beter was dan het gemiddelde schoolreisje, ha! De scouting werd in die tijd ook aangedaan en de ijsvereniging kon ook op mijn gezelschap rekenen. Maar vervolgens werd alles ingeruild voor het honkballen bij Kinheim.
De middelbareschoolfase en de eerste bijbaantjes kwamen voorbij schuiven. Folders en krantjes rondbrengen waren de eerste klusjes opgevolgd door vakkenvullen (Ook nog achter de kassa gezeten maar dat was iets minder succesvol) bij de Albert Heijn. De verdiende centjes werden daarna weer stuk gegooid in het uitgaansleven van Haarlem. Dit vaak samen met de andere parttime collega’s van die zelfde Albert Heijn. Waaruit ook een leuke vriendschap is ontstaan. In deze periode ontstonden ook de eerste ‘echte’ liefdes. Dit liep uiteen van flitsrelaties tot echte serieuze lange termijn relaties.
Nadat ik mijn middelbareschoolfase had afgerond ging ik door met een studie op het Grafische Lyceum in Amsterdam. Het grafische vak interesseerde me namelijk. Op deze opleiding heb ik echt genoten en kijk er op terug als een feestje! Hoewel het eerste jaar best pittig was (want als je er met kerst niet goed voor stond in dat jaar kon je ophoepelen. En ik heb er genoeg zien gaan) waren de daarop volgende jaren redelijk relaxed. Ook werd je behandeld als zelf verantwoordelijke student wat mij erg beviel aan deze opleiding. Het motto daar was dan ook. Heb je geen zin in les blijf dan vooral weg, jou ongeïnteresseerde houding is namelijk niet motiverend en belemmert medestudenten. Tijdens het examenjaar pakten we deze koe iets te vaak bij de horens. Resultaat was een flinke achterstand in lesstof zo vlak voor het eindexamen. Man, peentjes zwetend mijn ouders afsnauwend zat ik daardoor uren, dagen op mijn kamer te blokken om die laatste gemiste hoofdstukken er alsnog in te krijgen.... maaaarrrr met succes en mijn diploma was in the pocket!
Inmiddels was ik tijdens de vakantieperioden van het laatste studiejaar al regelmatig werkzaam als Desktop Publisher in het bedrijf van mijn zwager (Arthur Rabenberg). Met een fantastisch klein team deden we hier allerlei digitale grafische werkzaamheden. Maar buiten alleen hard werken hadden we ook enorm veel lol! Arthur beloofde mij dan ook na mijn studie een vaste baan mits ik niet in militaire dienst zou hoeven. Oei, ik was tijdens mijn dienstkeuring cum laude goedgekeurd dus wat nu?! De telefoon gepakt en een advocaat gebeld met de vraag wat mijn kansen zouden zijn als ik mijn dienstplicht zou gaan aanvechten. De beste man aan de andere kant van de lijn vertelde mij eerst maar even af te wachten tot ik daadwerkelijk een oproep zou krijgen. Daarna zou ik ‘m weer mogen bellen voor advies. Enige tijd later kwam die dan, de onvermijdelijke envelop van het Ministerie van Defensie. Ik was zelf niet thuis maar mijn moeder was zo vrij geweest de brief vast te openen en mij de boodschap telefonisch door te geven. Ik hoor het haar nog zeggen, nou je bent buitengewoon dienstplichtig staat er in de brief. Nee, nee, nee! Ben ik nou echt buitengewoon diens…. Mam wat bedoelen ze daar eigenlijk mee?! Uit haar mond klonk het net alsof ik hoe dan ook in dienst zou moeten. Een geniepig lachje volgde en ik wist genoeg. Die advocaat was niet nodig en mijn eerste stap voor mijn carrière in de grafische industrie was een feit. Hard werken en geld verdienen, maar regelmatig ook geld opmaken (ik woonde nog lekker thuis bij mijn ouders) aan mijn eerste autootje en op leuke vakanties met o.a. mijn maatje Jeroen (mijn getuige) lukte het ook nog wat te sparen, uiteindelijk een eigen appartementje te kopen en een leven op eigen benen te bekostigen.
Maar de carrière achter een Apple beeldscherm bracht stiekem ook een andere carrière met zich mee namelijk systeembeheer. Eerlijk is eerlijk, computers waren altijd wel een dingetje in mijn leven. Na meerdere switches (nee geen netwerkswitches) gemaakt te hebben onder diversen grafische bedrijven en steeds meer te hebben opgestoken van de ICT kant in deze sector kwam ik terecht bij P2 in Heemstede. Dit was het moment dat ik mijn grafische ik inruilde voor de kantoorkant van de ICT. Een andere wereld maar een leerzame move met leuke collega’s! Dus hier zou ik wel even blijven.
In mijn laatste jaar bij P2 (heb daar ongeveer 10 jaar gewerkt) leerde ik Gonda kennen. Ik was inmiddels alweer een tijdje vrijgezel na een relatie van 12 jaar. In deze vrijgezelle periode leek het wel weer even of ik weer 18 was. Stappen van donderdag tot en met zondagavond, waar haalde ik de energie vandaan. Geen enkel feestje skipte ik! Maar ja eenmaal weer thuis was het toch ook best wel weer stil. Dus een relatie begon wel weer een beetje te kriebelen. Mijn nichtje Paulien adviseerde mij op een datingsite te gaan want dat was feest en zij had al veel leuke dates achter de rug. Na veel twijfel toch maar de stoute schoenen aan gedaan en een profiel gemaakt. Ik weet nog goed dat ik hierbij de keuze had om gratis of betaald member te worden. Ik hou niet van half werk dus de creditcard kwam uit de portemonnee en ik dokte gelijk maar voor een jaar! Tja ik zou immers volgens mijn nichtje een hoop leuke dates gaan hebben toch! Op mijn profiel plempte ik een foto waarop ik destijds op Hyves al veel commentaar had gehad. Zeer ongeïnteresseerd zittende aan de eettafel in mijn oude huisje in Haarlem. Het was een beetje met voorbedachtenrade want de negatieve aandacht die het zou opleveren is immers ook aandacht! En wat bleek…. Het werkte, hahahaha. Sjonge wat kreeg ik een opmerkingen over die foto! Heb er enorm om gelachen en uiteindelijk resulteerde het toch in een conversatie!
De betalende leden waren dus in staat om te reageren maar dan had je ook nog van die guppy’s die gratis lid waren. Met zo een profiel kan je geen bericht sturen maar alleen een hartje. Gonda was dus zo een meisje, hahahahaha. Eigenlijk wilde ze zeggen, ‘Sjonge, wat zit jij als een zoutzak op die foto zeg! Heb je geen betere foto?’. Maar nee helaas meer als een hartje kon ze niet sturen. Gelukkig had ik deze types ook door en gunde ze het evengoed om de belediging alsnog te sturen (ben een beetje masochistisch denk ik). Dus stuurde ik haar een bericht met mijn email adres zodat ze via die weg alsnog een berichtje naar me kon sturen. En ja hoor die kwam snel in de vorm van ‘Ik ben toch wel benieuwd wie die jongen achter die waardeloze foto is’ (told you!).
Vanaf hier ging het snel. Het email contact was zoveel anders en leuker dan ik met de andere dames op die website had dat de overige contacten al snel verloren gingen. Mijn profiel van de datingsite werd al snel weer opgeheven en ik kon de kosten voor een jaar membership door de plee spoelen. Het voelde namelijk heel snel erg goed zonder haar ontmoet te hebben. Het feit dat Gonda in een vroeg stadium haar verleden aan mij vertelde (nog voor ik haar echt ontmoet had) gaf me ondanks de schok toch ook een positief gevoel. Ik merkte dat ze het beste met me voor had. Ze wilde dat ik me bewust was van waar ik aan zou beginnen en wilde me daar niet in een later stadium mee confronteren (als we getrouwd zijn bijvoorbeeld). Ik voelde ook duidelijk haar begrip voor als ik het roer zou omgooien en dat vond ik mooi! Ze was blij met het avontuur maar kende haar eigen bagage al te goed.
Helemaal overzien doe je het niet maar ik voelde wel dat ik met een bijzonder iemand te maken had en besloot zonder twijfels verder te gaan. Dus onze eerste live date werd een feit! Hiervoor zou ze naar mijn huis in Haarlem komen om vervolgens bij Villa Westend in Velserbroek wat te gaan eten. Althans we zouden ergens wat gaan eten meer had ik haar niet verteld. Het was 5 februari 2011, winterperiode en dus heel vroeg donker. We stapten in mijn auto (ik mocht haar auto niet zien, snapte later ook wel waarom) en ik zei nog tegen haar ‘we gaan over een donker weggetje rijden maar je hoeft niet bang voor mij te zijn hoor!’ (voor wie het niet weet, Villa Westend ligt iets afgelegen aan een meertje met een onverlichte achterafweg verbonden aan Velserbroek). Naderhand dacht ik nog, dat klonk toch best een beetje vreemd op een eerste date. Eenmaal die donkere weg ingeslagen zal ze wel gedacht hebben…. Maar eenmaal aangekomen hebben we een erg leuke avond gehad!
Vele afspraakjes volgde en vrij snel leerde ik ook Lynne en Emma kennen! Twee kleine koppies kwamen om de hoek van de deur. Emma iets brutaler dan Lynne, ‘Wie ben jij?’. Ik had kadootjes voor ze mee dus ik mocht gelukkig binnenkomen. In die komende periode zou ik nog veel tussen Haarlem en Wieringerwerf heen en weer pendelen. Gezellig met de meiden in het weekend op pad en soms even met z’n tweetjes een weekend weg naar een hotelletje. Het werd steeds meer een gezinnetje en dat voelde prima!
Op een gegeven moment waren we het er samen over eens dat een 5de gezinslid wel erg welkom zou zijn. Zwanger zijn was volgens Gonda een feest dus kom maar op zei ze. En daar stonden we dan opeens samen te kijken naar een plastic staafje waarop twee dikke lijnen midden in de ovale uitsparing stonden! De start van onze kleine Jenthe! De eerste maanden was Gonda flink misselijk en enorm moe! Vervolgens slapeloze nachten van de trappen in haar buik en als klap op de vuurpijl niet meer kunnen lopen door bekkeninstabiliteit! Die Gonda blijft een vreemde, ik kan me toch wel een leuker feestje bedenken! En dan zal ik jullie de details van de bevalling besparen…..man.. Maar daar was ze dan eindelijk. Inmiddels is ze alweer 3 jaar en hebben we een leuk gezinnetje. Gonda inmiddels 40 en ik alweer 43. Met het motto in acht nemend ‘Trouw niet voor je 40ste’ wordt het nu dus de hoogste tijd!
Lieve Gonda ik hoop dat je ‘JA’ gaat zeggen om ons cirkeltje rond te maken, ik hou van jou!
xx